Ένα κείμενο της Λέσχης με αφορμή την αυριανή εκδήλωση

Η δημοκρατια της Βαιμάρης και η θεωρία των άκρων: ένας φιλελεύθερος μύθος εναντίον του εργατικού κινήματος.
Πολιτική και πνευματική κίνηση στην Γερμανία 1919-1933»,

Θεσσαλονίκη, 13/02/2013

Στο ιδεολογικό οπλοστάσιο και στην καθημερινή πολιτική γλώσσα όλων των κυβερνήσεων που έχουν επιφορτιστεί με τον καθήκον να σώσουν τον ελληνικό καπιταλισμό εξαθλιώνοντας τους εργαζόμενους, των δημοσιογραφικών επιτελείων και διανοούμενων οικότροφων πάσης φύσεως εξουσιών και κατεστημένων συμφερόντων έχει μπει η περίφημη θεωρία των άκρων. Δηλαδή η θεωρία που ισχυρίζεται ότι η δημοκρατία κινδυνεύει από ακραίες πολιτικές δυνάμεις και ιδεολογίες που δεν θέλουν το δημοκρατικό διάλογο, τους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς και τις ευρύτερες κοινωνικές συναινέσεις αλλά χρησιμοποιούν βίαια μέσα για να προωθήσουν τους πολιτικούς τους στόχους.

Οι «μετριοπαθείς» πολιτικές δυνάμεις στη μάχη κατά των άκρων εκτός από τη διαδοχική επιστράτευση απεργών, τη βίαιη εκκένωση χώρων κοινωνικής αυτοοργάνωσης , το βασανισμό κρατουμένων, την αδιάκοπη αστυνομική βία εναντίον όσων αντιστέκονται στη βαρβαρότητα των μνημονίων, το πετσόκομμα των μισθών και των συντάξεων κτλ. χρησιμοποιούν και τη μέθοδο των ιστορικών αναλογιών. Μια ιστορική στιγμή που έχει λάβει σχεδόν μυθικές διαστάσεις στα ευαίσθητα ανακλαστικά πάσης φύσεως υποστηρικτών της εξουσίας του κεφαλαίου (φιλελεύθερων, συντηρητικών, ευρωπαϊστών κα) έχει η δημοκρατία της Βαϊμάρης, η γερμανική δημοκρατία από το 1918 ως την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία το 1933. Η δημοκρατία της Βαϊμάρης για όλους αυτούς είναι ο χαμένος δημοκρατικός παράδεισος, που συντρίφθηκε  από τον ανορθολογισμό των κομμουνιστών και των ναζιστών. Είναι όμως έτσι τα πράγματα;

Η δημοκρατία της Βαϊμάρης προϊόν της κατάρρευσης της αυτοκρατορικής Γερμανίας στα μέτωπα του Α’ ΠΠ έθεσε το θεμέλιο λίθο της πάνω στα πτώματα των βερολινέζων εργατών και στρατιωτών, του επαναστατημένου προλεταριάτου της Γερμανίας και το αίμα των κομμουνιστών ηγετών Ρόζας Λούξεμπουργκ και Καρλ Λίμπνεχτ. Ήταν ο αναγκαίος συμβιβασμός της αστικής τάξης και του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος μπροστά στο φόβο της ανατροπής καπιταλιστικής εξουσίας από την επαναστατική κινητοποίηση του εργατικού κινήματος στα 1918. Η αστική τάξη έδωσε τη συγκατάθεσή της για την συνταγματική κατοχύρωση κοινωνικής πολιτικής και κράτους πρόνοιας και οι σοσιαλδημοκράτες υπονόμευσαν το επαναστατικό κίνημα των εργατικών συμβουλίων του Οκτωβρίου- Δεκεμβρίου το 1918 και το κατέστρεψαν με τη συνεργασία οπλισμένων ομάδων αποστράτων ορκισμένων εχθρών του κοινοβουλευτισμού και του εργατικού κινήματος. Η μετριοπάθεια για τους «συνετούς» πολιτικούς σχηματισμούς εκείνη την περίοδο αλλά και για τους σημερινούς θιασώτες της θεωρίας των άκρων ορίζεται ως εξής: είναι η με κάθε μέσο, που φτάνει ως και την απροκάλυπτη δολοφονική βία, υπεράσπιση της εξουσίας της αστικής τάξης από τον εχθρό λαό. Μια τέτοια αντίληψη  της μετριοπάθειας μπορεί να εξηγήσει για παράδειγμα την πολιτική της κυβέρνησης της δημοκρατίας της Βαϊμάρης το Μάρτιο του 1920: οι ακροδεξιοί στρατιωτικοί και παραστρατιωτικοί πραξικοπηματίες της 13ης Μαρτίου 1920 που καταστέλλονται χάριν στην άμεση κινητοποίηση των εργατών που κηρύσσουν γενική απεργία σε όλη τη χώρα δεν τιμωρούνται ή διαφεύγουν ανενόχλητοι από τη χώρα. Αμέσως μετά η «μετριοπαθής» κυβέρνηση χρησιμοποιεί στρατιωτικές μονάδες που συμμετείχαν στο πραξικόπημα για να καταστείλουν άγρια την απεργία στα ορυχεία της Ρουρ αφήνοντας πίσω τους τον Μάρτιο- Απρίλιο του 1920 χίλιους νεκρούς εργάτες.

Η καπιταλιστική κρίση του 1929 εκλαμβάνεται από τα αστικά κόμματα, τους επιχειρηματίες και τους γαιοκτήμονες ως ευκαιρία για να απαλλαγούν από το συμβιβασμό του 1918: το εργατικό κίνημα δέχεται  ολομέτωπη επίθεση, η κυβέρνηση των «μετριοπαθών» κυβερνά με διατάγματα, η ανεργία η φτώχεια και η καταστολή γενικεύονται. Οι «μετριοπαθείς» σοσιαλδημοκράτες, ανίκανοι και απρόθυμοι να υπερασπιστούν τα εργατικά συμφέροντα , υπερασπίζονται μια συνταγματική τάξη που έχει καταρρεύσει την ίδια στιγμή που στηρίζουν κυβερνήσεις ανοιχτά εχθρικές τόσο στον κοινοβουλευτισμό όσο και το εργατικό κίνημα. Όταν πλέον οι «μετριοπαθείς» δεν μπορούν παρόλα αυτά να υπερασπιστούν το αστικό καθεστώς από την κρίση και την εργατική αγανάκτηση προτιμούν να βυθίσουν τη Γερμανία στο απόλυτο σκοτάδι της ναζιστικής δικτατορίας και ολόκληρο τον κόσμο στη φρίκη του Β΄ ΠΠ.

Εδώ μια λεπτομέρεια έχει την αξία της για να κατανοηθεί το βάθος του κυνισμού που μπορεί να καταφύγει ένας «μετριοπαθής» υποστηρικτής της θεωρίας των άκρων όταν είναι απαραίτητο ο λαός να υποταχθεί στη μοίρα της κοινωνικής βαρβαρότητας: η καθόλα νόμιμη, σύμφωνη με τους συνταγματικούς τύπους, ανάληψη της εξουσίας στις 30 Ιανουαρίου 1933 από το Χίτλερ έχει μετονομαστεί μεταπολεμικά σε κατάληψη της εξουσίας σε μια προσπάθεια να αποσιωπηθούν οι ευθύνες και ο ρόλος των «μετριοπαθών» κομμάτων στη ζοφερή εξέλιξη της δεκαετίας του ’30 όσο και σαν νομιμοποιητική βάση για το μεταπολεμικό πολιτικό σύστημα της Γερμανίας…

cropped-logo_lesxi2